ژوئن 16, 2024

درگذشت اروین جیمز | زندان و تعلیق

0

در سال 2004، اروین جیمز که به طور ناگهانی در سن 66 سالگی درگذشت، پس از گذراندن 20 سال حبس ابد به اتهام قتل، از زندان آزاد شد. او شش سال از آن سال‌ها را پشت میله‌های زندان گذراند و برای گاردین نوشت، آخرین ستونی به نام «یک زندگی در درون» که تصویری از دنیای زندان را ترسیم می‌کرد. او احساسات خود را پس از ورود مجدد به جامعه چنین توصیف کرد: «تمام زندگیم دروغگو، دزد و کلاهبردار بوده ام. حالا مجبور بودم بقیه عمرم را به عنوان یک قاتل محکوم کنم.»

او که مصمم بود به مردم نشان دهد که تغییر امکان پذیر است، تجربیات و بینش های خود را در روزنامه ها و مجلات، در سخنرانی ها، مصاحبه ها و سه کتاب به اشتراک گذاشت. در سال 2016، او در نهایت سردبیر روزنامه ملی زندان شد. در عرض زمانکه او آن را “شغل رویایی خود” توصیف کرد.

جیمز در سال 1984 به همراه یکی از متهمانش، ویلیام راس، به دو قتل محکوم شد، آخرین محکومیت در یک رشته 53 نفری – از جمله دزدی، سرقت، آسیب جنایی، حمله و حمله – که از ده سالگی او شروع شد. او انتظار بخشش را نداشت زیرا نمی توانست خود را ببخشد.

او در سال 2009 در گاردین نوشت: “برای این اقدامات من برای همیشه شرمنده خواهم بود، و هر چقدر هم که رقت انگیز و ناکافی به نظر برسد، فقط می توانم ناراحتی عمیق خود را از کاری که انجام داده ام ابراز کنم.” گذشته‌اش هرگز او را رها نکرد، که به او دلسوزی زیادی برای کشته شدگان داد و آنها را تشویق کرد که بایستند و نقشی در جامعه ایفا کنند.

او به‌عنوان ویراستار، بی‌خود تصور می‌کرد که تشویق بهترین‌ها را در همه به ارمغان می‌آورد و لذت بخشی از کار است. او اصرار داشت که در حالی که اینساید تایم در مورد مشکلات در سرویس زندان گزارش می‌دهد، باید همیشه فضایی برای امید باقی بگذارد و از ابتکارات مثبت برای خوانندگان عمدتاً زندانی خود گزارش دهد.

او باهوش و کاریزماتیک بود، به همان اندازه توانایی رهبری بحث در زندان، ملاقات با یکی از بسیاری از موسسات خیریه ای که به او کمک کرده بود، مانند Prison Reform Trust، یا یک کنفرانس Inside Time در میان یکی در یک روز گرم تابستانی درخت سر سیب بود. . اما شروع ناامیدانه او به زندگی و تراژدی های پس از آن چنین زندگی را غیرممکن می کرد.

او در سامرست از پدر و مادری اسکاتلندی به دنیا آمد، پسر جین و اروین موناهان، یک کارگر بود. یک سال پس از تولد خواهرش آلیسون، زمانی که جیمز هفت ساله بود، پدر و مادرش در یک تصادف رانندگی کردند که مادرش را کشت و پدرش را مجروح کرد. «اروین بزرگ» که جیمز او را صدا کرد، «مست خودخواه، غمگین و خشن» از بیمارستان بیرون آمد. در سن 10 سالگی، زمانی که آلیسون برای زندگی با عمه ای فرستاده شد، جیمز بد خوابید. او داستان زندگی خود را در سه کتاب برجسته توصیف کرد: یک زندگی در درون (2003)، کشش خانه (2005) و بازخرید (2016).

جیمز به جنایت روی آورد. اولین جرم او در کودکی نفوذ به یک شیرینی فروشی بود و او را بازداشت کردند. در حالی که جیمز گفت که خانه یورکشایر جای بدی نیست، آنها نمی توانستند برای حل مشکلات او انجام دهند.

او بارها فرار کرد و هنگامی که در سن 15 سالگی اجازه خروج پیدا کرد، تبدیل به یک دریفت شد و برای زنده ماندن مرتکب جنایات شد. با افزایش مصرف الکل و رفتارش از کنترل خارج شد، او و راس مرتکب دو سرقت شدند که در آن دو مرد کشته شدند. گرویل هالام، یک بازیگر تئاتر، در سپتامبر 1982 در خانه خود در شمال لندن خفه شد. آنگوس کاکرین، یک وکیل، سه ماه بعد پس از سرقت در وست اند درگذشت.

جیمز به فرانسه گریخت و در آنجا به لژیون خارجی پیوست. او در آنجا به نظم و انضباط سخت و روتین پاسخ داد، اما ارزش هایی که در او القا کردند احساس گناه و شرم او را در مورد جنایاتش افزایش داد. پس از گذراندن مدتی در کورسیکا و آفریقا، به او گفته شد که متهم همکارش با پلیس صحبت کرده است. او تصمیم گرفت خود را تسلیم کند و برای محاکمه در Old Bailey مسترد شد.

جیمز و راس هر دو اعتراف به بی گناهی کردند و یکدیگر را مقصر دانستند. هر یک از آنها به 14 سال حبس ابد محکوم شدند. این مدت بعداً توسط وزیر کشور به 25 سال افزایش یافت و سپس برای رفتار خوب به 20 سال کاهش یافت.

جیمز هنوز در دهه بیست زندگی خود و سال ها زندانی شدن، به تحصیل روی آورد – بخشی که قبلاً کشف نشده بود. همراه با عادت جدید خواندن، او به سرعت پیشرفت کرد و مدرک تاریخ را از دانشگاه آزاد گرفت.

او اولین مقاله خود را برای ایندیپندنت پس از نوشتن در سال 1994 در مورد گزارش نادرست این روزنامه در مورد مسائل زندان نوشت. بیشتر با دو نام اول او دنبال شد (او نام خانوادگی خود را موناهان حذف کرد)، از جمله مقاله ای در گاردین در مورد خودکشی های زندان قبل از شروع ستون زندگی او در سال 2000.

آلن رابریجر، سردبیر روزنامه در آن زمان، نوشته‌های جیمز را «پر از انسانیت و بینش در مورد زندگی درون و هدف زندان – در تئوری و عمل» توصیف کرد. جان پادمور، فرماندار سابق زندان، گفت: “او کمک کرد تا درهای دنیای بسته باز شود.”

هنگامی که او به عنوان سردبیر Inside Time منصوب شد، در مورد معنای آن برای او نوشت: «به عنوان یک زندانی ابد در دهه 1990، معرفی Inside Time به زندان ها را به خوبی به یاد دارم. برای اولین بار، نه تنها صدایی به زندانیان داد، بلکه منبع ارزشمندی از اطلاعات موثق در مورد مسائل زندان بود… در طول سال ها پست های گاه به گاه می نوشتم: در زندان بودم، اما آزادی فکر و نوشتن داشتم. در وحشیانه‌ترین رویاهایم، حتی تصور می‌کردم که اگر به اندازه کافی در فکر کردن و نوشتن تلاش کنم، می‌توانم روزی به عنوان یک روزنامه‌نگار کار کنم.»

جیمز در بخش آموزش زندان با مارگارت آشنا شد که به او در نوشتن کمک کرد و پس از آزادی او ازدواج کردند.

آموزش، کلید تغییر جیمز، و او به طرز غم انگیزی در دوران کودکی خود فاقد آن بود، همیشه در خط مقدم ذهنش بود، چه حمایت از تراست آموزش زندانیان یا صحبت با خود زندانیان. موسسات خیریه و سازمان هایی مانند زندان. گروه خواندن، اعتماد لانگفورد، هنرهای کوستلرو ترمز بینقص من همیشه می دانستم که آنها جایی در Inside Time پیدا خواهند کرد. یکی از اولین ابداعات او معرفی سریالی به نام “صداهای درون” بود که در آن زندانیان تجربیات خود را به اشتراک می گذاشتند.

جیمز به همان اندازه به تاریخ زندان‌ها علاقه داشت، مانند سریالی که زندگی زندانیان قرن نوزدهم را شرح می‌دهد، و همچنین به امکانات فناوری مدرن. او روزنامه را تشویق کرد تا حضور آنلاین خود را هم در خارج و هم در داخل زندان گسترش دهد.

انگیزه او برای همه کارهایش ناشی از تمایل شدید او بود که هیچ کس نباید زندگی او را در دوران کودکی و جوانی انجام دهد.

او مارگارت، دو دختر از روابط قبلی و آلیسون را پشت سر گذاشت.

اروین جیمز (اروین جیمز موناهان)، زندانی و روزنامه نگار سابق، متولد 18 آوریل 1957; در 19 ژانویه 2024 درگذشت

About Author

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *